کافه ژپتو

کتاب کافه ژپتو - بخشی از کتاب: ای داد... بچه م... «مهتا» جان! چی شدی مامان؟ بابا با دست های لرزان، گوشه ی تخت را چنگ می زند و چشم از جسمم برنمی دارد. جلوی آسانسور متوقف می شوند. پرستار، همان طور که تخت را به داخل هدایت می کند، می گوید: شما نمی تونید همراه بیمار بیایید. می تونید پشت در اتاق عمل منتظر باشید. از انتهای راهرو، مرد جوان خونسرد را می بینم و بی توجه به او، همراه مامان و بابا می روم. مثل کسی که حافظه اش را از دست داده، بخشی از گذشته را به یاد می آورم و بخشی را نه! ندیده شدنم، کنار دو موجود عزیز زندگی ام، آشناست. این که صدا بزنم و نشنوند، نبینند. این که عذاب بکشم... اتفاقی آشناست! و من بیچاره ترین فقط کنار مامان ایستاده ام، اشک می ریزم و نگاهم به باباست که قدم می زند و ناآرام است. حالی که هیچ وقت از او ندیدم و...