شب های دمشق

کتاب شب های دمشق - روزی پدر جد من که نام او « هم سلیم » بود، داشت با قبیله ی خود از صحرا می گذشت. او صدای کمک خواهی صحرا را شنید و تصمیم گرفت ماندگار شود و هیچ گاه کویر را تنها نگذارد. خیلی مسخره اش کردند که باغ های سرسبز شهر را وانهاده تا در میان شن ها سرنوشتش را بجوید. اما پدر جد من به کویر وفادار ماند. در تمام عمر باور داشت بهشت، تنهایی بی تکلفی است که مغلوب شده بود. از آن زمان به بعد بچه ها و نوه ها و نتیجه هایش با خنده ها و بازی ها و با رویاهای شان تنهایی کویر را زدودند. سم ضربه های اسبان پدر جد من کویر را به خود آورد و گام های خرامان شترهایش به آن آرامش بخشید. کویر هم به پاس قدردانی، زیبا ترین رنگ های جهان را به فرزندان و نوه ها و نتیجه های او داد و...